Jan-Willem Smeyers is Klimaatcoach bij KlimaatContact, maar ook schrijver en vader. Zijn doel? Elke dag een klimaatgesprek voeren met een onbekende. Enkele daarvan deelt hij hier.
🌱 “Ik zie hier qua materiaal twee soorten kattenbakvulling,” spreek ik een medewerker van de dierenwinkel aan. “Op basis van hout en van klei. Heb jij een idee welk materiaal het meest milieuvriendelijk is? Op vlak van klimaat vooral dan eigenlijk. Maar de rest vind ik ook goed om weten.”
De man trekt een wenkbrauw op. Hij neemt zijn smartphone uit zijn zak, en steekt zijn scherm naar mij uit.
🧔♂️“Daar geloof jij dus in?” vraagt hij.
Ik zie de hockeystickcurve. De grafiek waarin de CO2 op aarde samen met de temperatuur wordt weergegeven. Eeuwenlang op en af. En nu de laatste eeuw een enorme piek naar boven.
🌱 “Wil je graag weten of ik daarin geloof?”
🧔♂️ “Je moet daar niet in geloven! Dat is allemaal onzin. Die zogenaamde wetenschapper, die heeft gewoon spaghetti tegen de muur gegooid. Dat weet je toch?”
🌱 “Maar hoe heeft die wetenschapper de grafiek dan wel gemaakt, denk je?”
🧔♂️“Ja … dat weet ik ook niet. Maar goed. Zelfs als het waar is. Wat kan jij met je keuzes hier in de winkel dan veranderen. China. Dat is de grote vervuiler.”
🌱 “Het klinkt alsof je het gevoel hebt dat het eigenlijk niet veel uitmaakt wat we doen.”
🧔♂️ “Ja … dat denk ik. En het is ook gewoon niet waar. Het is allemaal fake nieuws. Maar ja … sommige mensen gaan daar dan in mee. Vorige week nog mijn nichtje. Ze wilde plots geen vlees meer eten. Midden op de familie barbecue! En ze vond dat wij ook allemaal beter wat minder zouden eten. Gewoon omdat ze iets op het internet had gelezen.”
🌱 “Vind je het vervelend dat zij geen vlees meer wil eten?”
🧔♂️“Ja … gezellig is anders.”
🌱 “Ik eet eigenlijk ook geen vlees.” Ik steek mijn handen verontschuldigend en zelfbeschermend op. En ik lach erbij.
🌱 “Want ik ben dus zo iemand die nadenkt over hoe vervuilend mijn keuzes in de winkel of op mijn bord zijn. Want ik ben bezorgd geraakt door nieuws over hoe onze leefomgeving eraan toe is.”
Ik lach nogmaals, zelfrelativerend.
🧔♂️ “Zeg …” fluistert de winkelmedewerker, “jij weet precies wel veel over klimaat en zo. Kan je me dat eens uitleggen?”
🌱 “Wil je dat ik de klimaatverandering uitleg? Wat zou je willen weten?”
Op die laatste vraag ben ik heel trots. Ik krijg het podium. Ik krijg de toestemming van een klimaatontkenner om klimaat uit te leggen. Mijn innerlijk kind staat te popelen om al mijn feiten op hem los te laten. Maar mijn volwassen ik weet wel beter. Breng het podium terug naar de ander.
🧔♂️ “Vooral wat er nu echt vervuilend is, en wat niet. Want ze zeggen daar zoveel over.”
Hij fluistert het bijna. En ik vertel hem feiten. Maar ik geef hem ook wat klimaatpsychologie mee. Als ik aan de kassa kom, staan daar twee medewerkers. De man die ik eerder sprak, stoot de ander aan.
🧔♂️Hij fluistert: “Hij was het!” En hij steekt zijn duim enthousiast omhoog.
Nieuwsgierig naar klimaatgesprekken en klimaatpsychologie?
